10 historii, które pokazują, że miłość matki nie zna granic

Miłość matki jest potężną siłą. Sprawia, że pokonują odległości, przezwyciężają trudności i znoszą nawet najcięższe chwile. Poniższy zbiór to prawdziwe i szczere historie, które pokazują, jak głęboka i bezwarunkowa bywa ta miłość.

• Mama odeszła, kiedy miałem 3 lata. Wychował mnie tata. Nigdy o niej nie mówił, poza stwierdzeniem: „Nie nadawała się na mamę”. Nigdy nie rozumiałem, co miał na myśli, aż pewnego dnia, kiedy ukończyłem już 18 lat, przyszła odwiedzić mnie w pracy. Zamarłem. To sprzątaczka z mojej szkoły. Znałem ją od lat jako „panią Jenkins” i zawsze była dla mnie miła.
  Powiedziała mi: „Najwyższa pora, żebyś poznał prawdę, bo jesteś dorosły. Jestem twoją matką!”. Zapłakana wyszła bez żadnego wyjaśnienia, a ja byłem w głębokim szoku.
  Wtedy zrozumiałem, co miał na myśli mój ojciec. Był zamożny i wykształcony, miał wysokie oczekiwania. Ale ona była jego całkowitym przeciwieństwem. Kiedy go o to spytałem, wszystko mi opowiedział.
  Moja matka pochodziła z biednej rodziny. Poznali się, gdy byli młodzi. Wtedy pojawiłem się ja. Próbowali żyć razem przez kilka lat, ale mama nie mogła sprostać jego stylowi życia i wymaganiom. To zbyt wielka różnica. Ich związek był nieudany.
  W końcu zdecydowała się odejść. Nie zabrała mnie, bo nie chciała, żebym dorastał w biedzie, tak jak ona. Ale jej miłość nigdy nie zgasła. Zatrudniła się w mojej szkole tylko po to, aby być blisko mnie, żeby móc mnie obserwować z daleka.
  Teraz, gdy w końcu znam prawdę, jest najcenniejszą osobą w moim życiu. Żałuję tylko, że odeszła, bo kochałbym ją dokładnie taką, jaka była. Teraz robię wszystko, co mogę, aby nadrobić stracony czas.

• W czwartej klasie otrzymałem rolę „drzewo nr 3”. Moja mama wiedziała, że jestem załamany, więc uszyła niezwykle okazały kostium z migoczącymi lampkami i sztucznymi ptakami na gałęziach.
  W czasie premiery dyrektor próbował mnie przyćmić, ale mama powiedziała: „On nie jest drzewem nr 3. On jest Drzewem przez wielkie D”. Na początku publiczność się śmiała, a potem otrzymałem owacje na stojąco, kiedy wygłosiłem swoją jedyną kwestię.
  W następnym roku szkoła faktycznie stworzyła nową główną rolę w przedstawieniu o nazwie „Wspaniałe Drzewo”.

• Kiedyś zadzwoniłem do mamy w czasie noclegu u kolegi. Powiedziałem szeptem, że chcę wrócić do domu, ale jest mi wstyd. Godzinę później mrugnęła dwukrotnie reflektorami na podjeździe. To był nasz sygnał. Pobiegłem boso do samochodu, a ona podała mi gorącą czekoladę w termosie. Musiała jechać godzinę w śniegu, żeby odebrać mnie w nocy. Nigdy mnie nie wyśmiała ani nikomu nie powiedziała. Zawsze mnie wspierała, dzięki czemu zawsze czułem się bezpieczny.

• Wyrzucałem swoje sprawdziany z matematyki z kiepskimi ocenami, żeby mama ich nie zobaczyła. Pewnego dnia przyniosła mi jeden z nich, z którego zrobiła idealny papierowy samolocik. Powiedziała: „Jeśli ma się rozbić, to niech najpierw poleci”. To mnie zmotywowało do pilniejszej nauki.

• Kiedy wyjechałem na studia, czułem miażdżącą tęsknotę za domem.
  Pewnego dnia spojrzałem przez okno w akademiku i zobaczyłem pojedynczy jasnoczerwony balon unoszący się w powietrzu. Nie zastanawiałem się nad tym... aż do następnego tygodnia, kiedy kolejny balon przeleciał za oknem w czasie egzaminu. Potem kolejny w moje urodziny.
  Okazało się, że to moja mama zawarła umowę z miejscowym sklepem z balonami: co miesiąc wypuszczali jeden balon niedaleko akademika, żebym czuł, że o mnie myśli. Dowiedziałem się dopiero lata później, kiedy właściciel sklepu wspomniał o „subskrypcji mojej mamy”.

• Zastanawiałam się, czemu tak chętnie oglądałyśmy wystawy sklepowe. Mama zabierała mnie do galerii handlowej, pozwalała przymierzać ubrania, buty, a nawet czapki, a potem mówiła, że „przyjdziemy po nie później”.
  Nigdy nie zdawałam sobie sprawy, że mama robi to, żebym nie czuła się wykluczona. Świetnie się bawiłam przy rewii mody, w której byłam gwiazdą.
  Kiedy o tym myślę, to rozumiem, że było jej z tym ciężko, ale ja się świetnie bawiłam.

• W trzeciej klasie przegrałem konkurs ortograficzny i płakałem, bo nie wiedziałem, jak udowodnić, jak bardzo się starałem.
  Następnego wieczora mama dała mi małe drewniane pudełko z grawerem z moim imieniem. Wewnątrz znajdował się zepsuty puchar, który kupiła w sklepie z używanymi rzeczami — wymieniła w nim tabliczkę.
  Napisano na niej: „Za walkę do końca”. Następnego dnia zaniosłem pudełko do szkoły i o dziwo, wszyscy chcieli je obejrzeć.
  Wciąż je mam. Jest popękane, litery już wyblakły, ale to jedyne „trofeum”, którego nigdy nie schowałem do szafy.

• W gimnazjum zawsze miałam pełne pudełko na lunch, nawet kiedy wiedziałam, że skończyło się nam jedzenie.
  Pewnego dnia przyłapałam moją mamę, jak wkładała tam swoje własne kanapki przed pracą. Powiedziała: „Dorośli nie potrzebują tyle jedzenia, co dzieci”.
  Przez lata nie rozumiałam, jak często głodowała.

• Pochodzę z biednej rodziny. Miałem dziurawe tenisówki i błagałem o nowe. Zamiast tego mama namalowała po bokach płomienie i powiedziała, że od teraz to buty szybkości.
  Następnego dnia dzieci w szkole pytały, gdzie je kupiłem. Nie obchodziło mnie, że podeszwy się odklejały — czułem się jak najszybsze dziecko na świecie.

• Pewnej zimy utknęliśmy w domu z powodu śnieżycy. Byłem mały i niespokojny, narzekałem na nudę.
  Następnego ranka obudziłem się i zobaczyłem, że mama odśnieżyła całe podwórko, tworząc ogromny labirynt z murami wyższymi ode mnie. Biegaliśmy tam godzinami, jakby to był park rozrywki. Przyłączyły się do nas dzieci sąsiadów. Nasz dom stał się niezwykle popularny.
  Nie zdawałem sobie sprawy, dopóki nie dorosłem, jak się przy tym namęczyła. To było mnóstwo odgarniania, a ja w tym czasie spałem.

Życzliwość i szczodrość płyną czasem od zupełnie obcych ludzi. Oto 10 życzliwych osób, których zachowanie przywraca wiarę w ludzi.