10 historii o dobroci, które rozgrzeją nasze serca

Choć żyjemy w ciągłym pośpiechu, a świat wydaje się mniej przyjazny i zimniejszy niż dawniej, życzliwość jest jak iskra — mała, niespodziewana — ale wystarczy, żeby wszystko odmienić. Oto 10 prawdziwych historii, które pokazują, że najbardziej niepozorny gest potrafi dać ludziom mnóstwo ciepła.

• Telefon upadł mi na chodnik. Jakiś bezdomny mężczyzna siedzący obok podniósł go, zanim zdążyłem się schylić. Podał mi go i powiedział: „Chyba jest panu potrzebny”. Podziękowałem mu i dałem mu jedyny banknot, jaki miałem — to była zmięta dziesięciodolarówka. Dałem mu też swoją wizytówkę. Uśmiechnął się, jakby to był niesamowity prezent.
  Po dwóch tygodniach do mojego gabinetu wbiegł kolega z pracy: „Jakiś człowiek, który zemdlał w pobliżu stacji, miał twoją wizytówkę w kieszeni”. Serce mi stanęło. To był on.
  Poszedłem do szpitala, spodziewając się najgorszego. Zamiast tego zastałem go uśmiechniętego. Powiedział: „Myślałem, że o mnie zapomniałeś”. Pielęgniarka odciągnęła mnie na bok i szepnęła: „Pan jest jego główną osobą kontaktową”. Powiedział, czemu to zrobił: „Byłeś jedynym człowiekiem, który na mnie spojrzał, jakbym miał jakiekolwiek znaczenie”.
  Pomogłem mu znaleźć mieszkania, środki do życia i stanąć na nogo. Po roku się udało — znalazł pracę, był trzeźwy i zadbany. Do dziś uważa, że wtedy nie liczyło się 10 dolarów, które mu dałem. „To kontakt wzrokowy” — powiedział. „Naprawdę mnie zobaczyłeś”.

• Pracowałam na wieczornej zmianie w kwiaciarni. Wtedy zobaczyłam, jak mała dziewczynka, może jedenastoletnia, chowa bukiet pod kurtką. Zatrzymałam ją.
  Rozpłakała się i powiedziała: „To dla mojej mamy... dziś miałaby urodziny. Jest w niebie”. Szef kazał mi wezwać ochronę, ale zamiast tego kupiłam dla niej ten bukiecik i pozwoliłam jej odejść.
  Tydzień później przyszli do mnie dwaj mężczyźni w garniturach. Wpadłam w panikę, bo myślałam, że zostanę zwolniona albo pozwana. Okazało się, że jeden z nich to ojciec dziewczynki.
  Nie był zły — był wdzięczny. Wyjaśnił, że dziewczynka nie może się pogodzić ze śmiercią matki, ale to był pierwszy raz od dawna, kiedy w końcu się uśmiechnęła.

• Pewien student przychodził codziennie rano do mojej kawiarni z dokładnie odliczoną kwotą. Kiedyś zabrakło mu 40 centów i wyglądał na zakłopotanego. Chciał zwrócić kawę. Dorzuciłem brakującą kwotę i powiedziałem: „Oddasz następnym razem”.
  Następnego dnia nie przyniósł 40 centów, tylko przyprowadził swojego profesora. Okazuje się, że chłopak powiedział mu, że mu pomogłem, więc profesor postanowił urządzać spotkania w mojej kawiarni. Odbywają się w każdy czwartek, a chłopak zawsze uśmiecha się do mnie porozumiewawczo.

• Codziennie rano mijałem w parku mężczyznę, który malował. Jego obrazy zapierały dech w piersiach. Były delikatne, szczegółowe, pełne kolorów. Ale nie udawało mu się ich sprzedać.
  Pewnego chłodnego dnia się nie pojawił. Nie widziałem go też przez następne dwa dni. Zmartwiłem się, więc zapytałem pracownika parku. Westchnął i powiedział: „Hospicjum. Nie ma rodziny”.
  Znalazłem centrum hospicyjne i przyniosłem mu farby. Uśmiechnął się słabo i powiedział: „Każdy ignoruje piękno. Tylko pan zwrócił na nie uwagę”.
  Później pielęgniarka podała mi małą kopertę. „To dla pana” — powiedziała. W środku był akt własności.
  Malarz był właścicielem małej pracowni niedaleko parku. Dołączył liścik: „Twórz piękno. Ja nie mogłem, więc spróbuj ty”.
  Wynajmuję ten warsztat lokalnym artystom za grosze, a obrazy mężczyzny wiszą na jego ścianach.

• Kiedy moja siostra zaczęła rodzić, to miał być najszczęśliwszy dzień w jej życiu. Zamiast tego wszystko poszło nie tak. Salę porodową wypełnił szept, odgłosy nerwowych kroków i przerażająca pustka, która oznaczała tylko jedno. Jej dziecko nie przeżyło.
  Nie ma słów, które opisałyby dźwięk, jaki wydaje matka w tym momencie. To nie krzyk. To nie płacz. To wycie, którego nie da się powstrzymać ani utulić. Stałam tam bezradna, trzymając jej kapcie, żeby zająć czymś ręce.
  Pielęgniarka, która nie była nawet przydzielona do tego porodu, spojrzała na drżące dłonie mojej siostry i powiedziała cicho: „:Proszę mi je podać”. Objęła jej ręce, ogrzewając je delikatnie w milczeniu. Po prostu była przy niej. Reszta ludzi zajęła się innymi pacjentami.
  Zanim odeszła, wsunęła na nadgarstek mojej siostry małą dzianą bransoletkę i szepnęła: „To prezent od innej matki. Miałam go oddać komuś, kto będzie tego potrzebować. Oddaję ją pani”.
  Moja siostra nosiła ją przez wiele tygodni. Nie dlatego, że bransoletka jej pomagała, tylko dlatego, że przypominała jej, że nie cierpi sama.

• Czekałam na metro w godzinach szczytu. Jakaś ciężarna kobieta zemdlała tuż przy drzwiach. Otaczał ją tłum, ale wszyscy udawali, że jej nie widzą. Nie było miejsca, żeby cokolwiek zrobić. Upadła tak nagle, że nikt nie zareagował.
  Wtedy mężczyzna w garniturze, który miał na oko 30 lat, upuścił teczkę i rzucił się na pomoc. Krzyknął: „Ona nie jest bagażem — odsuńcie się!”. To wybudziło wszystkich z letargu. Ludzie się rozstąpili, ktoś zadzwonił po pogotowie, jeszcze ktoś inny pobiegł po wodę do kiosku.
  Mężczyzna tkwił przy niej, sprawdzał jej oddech i cicho mówił, żeby słyszała jego głos, kiedy się ocknie. Mijały nas pociągi, ale nikt nie wsiadał. Jakby czas się całkiem zatrzymał na tym peronie.
  W końcu się ocknęła — oszołomiona, spocona, z łzami w oczach. On trzymał ją za rękę. Poprosił, żeby się nie ruszała, bo pomoc jest w drodze. Kiedy przybyli ratownicy, pomógł ją położyć na noszach, skinął głową z podziękowaniem i wrócił po swoją teczkę. Powypadały mu dokumenty i ubrudziły się rozlaną kawą.
  Zanim odszedł, wyciągnęła do niego rękę i wyszeptała coś, czego nie usłyszałam. On się uśmiechnął i powiedział: „Wszystko w porządku”. Potem zniknął w tłumie.
  Nie wiem, jak ma na imię. Atmosfera na peronie całkiem się zmieniła — było ciszej, a ludzie uświadomili sobie, że powinniśmy sobie wzajemnie pomagać.

• W weekendy pracowałem jako wolontariusz w jadłodajni. Przychodził tam starszy mężczyzna, który zawsze nosił ten sam zniszczony płaszcz. Jadł w ciszy, sprzątał po innych i znikał.
  Pewnej mroźnej nocy zobaczyłem, jak śpi na zewnątrz. Dałem mu zapasową kurtkę z samochodu i usiadłem z nim. Czekałem, aż się rozgrzał. Powiedział: „Jesteś pierwszą osobą, która nie przeszła obok mnie obojętnie”.
  Zniknął na kilka miesięcy. Pewnego dnia wrócił trzeźwy, ogolony i uśmiechnięty. Wszedł do jadłodajni, czując się, jak u siebie, pomachał do personelu i powiedział: „Mam nadzieję, że nie macie nic przeciwko. Dostałem tu pracę jako kucharz”.
  Okazało się, że kiedyś był szefem kuchni, ale życie mu się posypało.

• Płakałam na tylnym siedzeniu taksówki po okropnym dniu. Kierowca nie powiedział ani słowa. Na światłach podał mi chusteczkę. Kiedy dotarliśmy pod mój adres, wyłączył licznik i powiedział: „Przyda się pani odrobina życzliwości”.
  Parę miesięcy później wsiadłam do tej samej taksówki, nie zdając sobie z tego sprawy. Rozpoznał mnie i powiedział: „Dziś wygląda pani na weselszą. Cieszę się”. Żadnych rozmów. Żadnej niezręczności. Po prostu mnie zauważył.
• Zgubiłam kolczyk na zatłoczonym dworcu kolejowym. To był ostatni prezent, jaki dostałam od mamy, zanim zmarła. Nie mogłam go znaleźć, z trudem powstrzymywałam łzy.
  Sprzątacz zauważył, że czegoś szukam, i zapytał, co zgubiłam. Padł na kolana, użył latarki i przez dziesięć minut przeszukiwał podłogę. Znalazł go — był zaklinowany między kafelkami. Nie chciał żadnej nagrody, po prostu uśmiechnął się i powiedział: „Niektóre rzeczy nie powinny ginąć”.

„Jeśli ci trudno, życzę ci czegoś dobrego”.
„Oby spotkało cię dziś coś dobrego”.
„Oto coś dobrego dla ciebie”.

• Miałem bardzo ciężki tydzień. Któryś z sąsiadów zostawił na każdym piętrze samoprzylepne karteczki z pocieszającymi napisami, na przykład: „Jeśli ci trudno, życzę ci czegoś dobrego”. Nie podpisał się, nie wspomniał też, do kogo się zwraca. Następnego dnia inny sąsiad ustawił przy schodach koszyk z przekąskami i napisem: „Oto coś dobrego dla ciebie”. Sąsiedzi częstowali się, a potem uzupełniali przekąski przez wiele miesięcy.

Życzliwość wciąż istnieje, czasami w najgorszych chwilach. Czy znacie podobne historie? Koniecznie się nimi podzielcie.

20 momentów, które uczą, że warto być życzliwym — nawet wtedy, gdy życie jest niesprawiedliwe