14 dziecięcych wierzeń, które udowadniają, że wyobraźnia nie zna granic

Dzieciństwo to czas, gdy wyobraźnia nie zna granic, a świat wydaje się pełen cudów i tajemnic. Wtedy wierzymy we wszystko — w to, że księżyc nas śledzi, a podwórko prowadzi prosto do innego kraju. Dopiero z perspektywy dorosłości uświadamiamy sobie, jak zabawne i uroczo absurdalne były te przekonania.

• Kiedy byłem dzieckiem, zapytałem dziadka, dlaczego jest łysy. Odpowiedział poważnie, że pewnego dnia poszedł do zoo, a żyrafa wylizała mu włosy z czubka głowy. Nigdy tego nie zakwestionowałem przez całe dzieciństwo. Gdy miałem około 19 lat, siedziałem ze znajomymi i rozmawialiśmy o łysieniu. Powiedziałem: „Mój dziadek wyłysiał, bo żyrafa wylizała mu włosy”. W tej samej sekundzie uświadomiłem sobie, jak absurdalnie to brzmi, kiedy wypowiada się to na głos.

• Kiedy byłem dzieckiem, babcia często zabierała mnie nad jezioro. Dawała mi małą łopatkę i pozwalała kopać w ziemi, mówiąc, że może znajdę coś wyjątkowego. I rzeczywiście — zawsze trafiałem na piękne, wypolerowane kamienie: ametysty, turkusy, obsydiany. Minęły lata. Na weselu mojego kuzyna, gdy wspominaliśmy dzieciństwo, ktoś powiedział: „Pamiętasz, jak babcia kupowała kamienie w sklepie hobbystycznym i zakopywała je dla nas nad jeziorem?”.
  W jednej chwili wszystko ułożyło się w całość. Od razu przypomniałem sobie jej tajemniczy uśmiech, gdy mówiła „Spróbuj kopać trochę bardziej w lewo”.

Z perspektywy czasu łatwo się uśmiechnąć, wspominając dziecięce przekonania. Choć często były zabawne i zupełnie oderwane od rzeczywistości, pokazują, jak beztrosko i szczerze potrafiliśmy wierzyć w rzeczy niemożliwe.