15 sytuacji, kiedy parę chwil życzliwości zostawiło ślad na całe życie

Życie bywa nieprzewidywalne, a kiedy nastają niepewne czasy, musimy polegać na miłości, wdzięczności i uprzejmości innych, żeby się nie pogubić. Ciepły uśmiech, pomocna dłoń lub sympatyczny liścik mogą poprawić humor na dłużej niż jedną chwilę. Poniżej zgromadziliśmy opowieści o różnych dobrych uczynkach, współczuciu i empatii, które pokazują, czemu proste gesty wciąż mają znaczenie.

• Mój 7-letni syn zginął w wypadku w drodze ze szkoły do domu. To ja prowadziłam. Mąż mnie obwiniał, ja też czułam się winna. Przeżyłam z obrażeniami, ale moje jedyne dziecko nie.
  Mąż zostawił mnie w szpitalu. Rozpadałam się i nie wierzyłam, że to przetrwam.
  Opiekowała się mną starsza pielęgniarka. Spojrzała mi w oczy i powiedziała: „Jest pani silniejsza, niż myśli”. W tamtej chwili jej współczucie było dla mnie jak lina ratunkowa.
  Odnalazła mnie po sześciu latach. Kiedy ją zauważyłam, zaniemówiłam. Uśmiechnęła się łagodnie i powiedziała: „Mam coś dla pani”. Wręczyła mi podpisany egzemplarz swojego tomiku poezji. Rok wcześniej zwolniła się z pracy w szpitalu, żeby podążać za swoją pasją i zostać poetką.
  Powiedziała, czemu nigdy o mnie nie zapomniała: ona też straciła dziecko, tyle że 10-letnie. Jej pierwsza książka stała się bestsellerem. Opowiadała o żałobie, wychodzeniu z niej i zaczynaniu nowego życia. Jeden z wierszy zadedykowała mnie.
  Pamiętała dzień, kiedy trafiłam do szpitala. Byłam matką, która przeżywała najgorszy koszmar. Wydawało mi się, że straciłam wszystko, ale ona dostrzegła we mnie siłę, nawet kiedy ja jej nie widziałam.
  Przeczytałam wiersz i płakałam. Uścisnęłam ją i wyznałam, że jej dobroć i wsparcie bardzo mi wtedy pomogły i że nigdy tego nie zapomnę.

• Kiedy byłem nastolatkiem, co niedzielę dzwoniłem dla żartu do pewnego zrzędliwego staruszka, na przykład udawałem dostawcę pizzy. Pewnego dnia zadzwoniłem i wcale się nie odzywałem. Powiedział wtedy: „Cieszę się, że zadzwoniłeś. Nikt inny tego nie robi”.
  Przestałem się śmiać. Zacząłem dzwonić do niego, żeby po prostu porozmawiać. Opowiadał mi historie, dawał życiowe rady, a nawet pomógł mi po rozstaniu. Kiedy w końcu zapytałem o jego imię, powiedział: „Po prostu nazywaj mnie Dziadkiem”.
  Kilka miesięcy później ktoś do mnie zadzwonił. To była jego pielęgniarka. Zmarł. Zostawił mi coś w spadku: telefon. Był w nim tylko jeden numer — mój.

• Sąsiadka poprosiła, żebym pożyczył jej 80 dolarów na inhalator dla córki. Mnie też się nie przelewało, ale jej pomogłem. Mijały kolejne tygodnie, a ona nie oddawała pieniędzy.
  Dziś usłyszałem głośną muzykę i rozzłoszczony zapukałem do niej. Kiedy otworzyła drzwi, zobaczyłem jej dziecko. Leżało blade na kanapie. Muzyka grała z telewizora — to były ulubione piosenki dziewczynki. Nie miała żadnej imprezy, gości ani nic w tym stylu. Po prostu jej mama próbowała poprawić jej humor przed rozpoczęciem leczenia.
  Przeprosiła mnie, ale ja ją przytuliłem i powiedziałem: „Spokojnie. Może pani na mnie liczyć”.

• Stałem za starszą kobietą w kolejce w sklepie. Miała na oko około 70 lat. Brakowało jej paru dolarów. Kasjerka była poirytowana, a inni klienci zaczęli się wiercić i wzdychać. Dopłaciłem jej brakującą kwotę. To było niewiele.
  Spojrzała na mnie, jakbym podarował jej zwycięski kupon na loterię. Po wyjściu ze sklepu stuknęła mnie w ramię i powiedziała: „Dzięki panu mam kolację dla wnuczki”. Uśmiechnąłem się i powiedziałem: „Cieszę się, że mogłem pomóc”.
  Kiwnęła głową i odeszła.
  Miesiąc później znów ją spotkałem. Pomachała do mnie. Szła z małą dziewczynką. Obie pokazały kciuk w górę.

• Tydzień po śmierci mojego 39-letniego męża poszłam na zakupy i zapomniałam, jak się zachowywać wśród ludzi. Stałam przed stoiskiem z warzywami przez dziesięć minut, wpatrując się w etykiety, jakby były napisane w obcym języku.
  Starszy mężczyzna stanął obok mnie i powiedział cicho: „Pierwszy tydzień jest najtrudniejszy. Proszę wybrać najprostszy posiłek”. To nie była rada. To podpowiedź, jaki podjąć pierwszy krok.
  Nie wiem, skąd wiedział, przez co przechodzę, ale ten obcy człowiek bardzo mi wtedy pomógł.

• Zeszłej zimy poślizgnąłem się na mokrym schodku i upadłem z impetem. Moje zakupy rozsypały się dookoła mnie.
  Facet, który za mną szedł, nie ruszył mnie, tylko stanął na półpiętrze i powiedział: „Nikogo nie przepuszczę, dopóki się nie upewnię, że nic panu nie jest”. Zaczął zbierać rzeczy i mówić mi, co znajduje: „Klucze. Telefon. Jajka... już po nich”.
  Kiedy w końcu wstałem, spojrzał na moje drżące ręce i powiedział: „Łatwo upaść, ale przy wstawaniu warto mieć pomoc”. Nigdy więcej nie widziałem tego faceta, ale nigdy go nie zapomnę.

• Oblałam egzamin końcowy po roku pilnej nauki i siedziałam zapłakana na schodach uczelni. Ludzie mijali mnie w pośpiechu. Pewna sprzątaczka zatrzymała się, podała mi chusteczkę i powiedziała: „Oceny nie odzwierciedlają twojej wartości”. Ostatecznie ukończyłam studia i zostałam lekarką, ale to jedno zdanie było najważniejszą lekcją, jaką wyniosłam z tej uczelni. Zapadło mi w pamięć bardziej niż cokolwiek, czego nauczył mnie profesor.

• Po nocnej zmianie stałem wyczerpany przy dystrybutorze paliwa, wpatrując się przed siebie. Automat trzykrotnie odrzucił moją kartę. Zacząłem obliczać w myślach, jak daleko zajadę na oparach i do kogo wypada mi zadzwonić po pomoc.
  Facet przy sąsiednim dystrybutorze podał mi swój paragon z kuponem i powiedział: „Tam jest zniżka. Proszę zeskanować, może się uda”. Potem odwrócił się jak gdyby nigdy nic.

• Pod moimi drzwiami pojawiło się jedzenie, którego nie zamawiałem. Uznałem, że to jakieś nieporozumienie, ale zacząłem jeść. Pewnego dnia zobaczyłem, jak mój starszy sąsiad błąka się po korytarzu. Był zdezorientowany. Córka wykupiła mu karnet na dostawy jedzenia, ale źle wpisała numer mieszkania. Od tej pory przynosiłem mu jego przesyłki i dotrzymywałem towarzystwa przy obiedzie.

• W pierwszym miesiącu pracy w biurze rozlałam kawę na wszystkie moje wydrukowane notatki tuż przed prezentacją. Zamknęłam się w łazience. Byłam roztrzęsiona i tak zestresowana, że miałam ochotę się od razu zwolnić. Wtedy do łazienki weszła koleżanka z pracy, spojrzała na mnie i powiedziała: „Przeczytaj, co się da. Spróbuję odtworzyć resztę”. Poszłam na spotkanie z moimi poplamionymi kartkami pewna, że jednak nie wszystko stracone.

• W czasie egzaminów mój referat zaciął się w drukarce w bibliotece i podarł się, kiedy miałem 5 minut, żeby go złożyć. Stałem bezradnie z porwanymi kartkami, kiedy typ w kolejce za mną powiedział: „Prześlij mi to mailem. Wydrukuję to na drukarce dla pracowników”.
  Wahałem się, a on tylko wzruszył ramionami: „Pracuję tu. Nie chcę, żebyś oblał z powodu drukarki”. Zdołałem wszystko złożyć, ale jeszcze przez godzinę byłem roztrzęsiony.

• Facet, który pracował w gabinecie naprzeciwko mnie, miał w zwyczaju codziennie rano pukać do mnie w szybę i witać się, kiedy niósł sobie kawę. Pewnego dnia przestał. Okazało się, że już go nie ma. Od tej pory używam jego kubka i sam stukam w szybę na jego cześć.

• Małej dziewczynce, która stała przede mną w kolejce przy kasie, zabrakło 2,5 dolara na tort urodzinowy. Jej mama wyglądała, jakby chciała zapaść się pod ziemię.
  Zanim zdążyłem cokolwiek powiedzieć, kasjer dorzucił brakującą kwotę. Dziewczynka bardzo się ucieszyła, a starszy pan, który za nami stał, zaczął bić brawo, jakby wydarzyło się coś wyjątkowego. Kiedy wychodziłem ze sklepu, wszyscy byli uśmiechnięci. To niesamowite, jak łatwo sprawić prawdziwą radość.

• Kiedy miałam 22 lata, byłam samotną mamą i ledwo wiązałam koniec z końcem, pracując jako kelnerka. Pamiętam, że pewnego piątkowego wieczoru odebrałam pocztę i zobaczyłam list z napisem „wezwanie do zapłaty”. Jeszcze jedno opóźnienie w zapłacie czynszu i miałam wylądować na bruku.
  Usiadłam na podłodze w kuchni, wpatrując się w pismo. Wtedy zapukała do mnie sąsiadka z dołu, bo miała przeciek. Zobaczyła moją minę i powiedziała: „Zadzwoń pod ten numer. Powiem, co masz im powiedzieć”.
  Godzinę później miałam plan spłat i naprawioną pękniętą rurę. Dobrze, że sąsiadka nie pozwoliła mi utonąć. Minęło 8 lat i już tam nie mieszkam, ale odwiedzam ją, kiedy tylko mogę.

• Pewnego razu pękł mi obcas w tłumie. Potknęłam się i upadłam jak postać z kreskówki. Ludzie omijali mnie, jakbym była po prostu przeszkodą. Chciałam się z tego śmiać, ale byłam bliska płaczu. Wtedy zatrzymała się jakąś kobieta, wyciągnęła parę baletek i powiedziała: „Zamieńmy się. Idę do samochodu”. Kiedy się zawahałam, dodała: „Proszę pozwolić sobie pomóc”.
  Nigdy tego nie zapomniałam.

Niektórzy uważają, że empatia to oznaka słabości, ale życie pokazuje coś przeciwnego. Oto 12 poruszających historii o życzliwości, współczuciu i sile.