16 historii o tym, że życzliwość jest jak ostoja w chaotycznym świecie

Prawdziwa życzliwość może odmienić życie w najbardziej niespodziewany sposób. Poniżej zgromadziliśmy wzruszające świadectwa, podnoszące na duchu wspomnienia oraz lekcje empatii i współczucia, które przywracają nadzieję i wiarę w człowieka. Te historie pokazują, że jeden niepozorny gest może wyrwać kogoś z rozpaczy, pogodzić skłóconych ludzi albo dać komuś siłę, której mu brakuje.

• Roztrzęsiona nastolatka przyszła do mojej apteki i zaczęła błagać o lekarstwo dla swojego dziecka. Miała tylko 3 dolary, więc dałem jej tabletki za darmo. Zanim wyszła, zdjęła lewą rękawiczkę, podała mi ją i powiedziała: „Nie zgub tego. To cię uratuje”.
  Wyrzucono mnie za to z pracy. Rękawiczka leżała gdzieś w moim pokoju. Nawet o niej nie myślałem.
  Minęło 12 dni. Wciąż nie znalazłem nowej pracy, a termin zapłaty czynszu już minął. Eksmitowano mnie.
  Kiedy pakowałem rzeczy, żeby wrócić do domu rodziców, znalazłem tę rękawiczkę. Coś z niej wypadło. Zdębiałem... To był pierścionek z rubinem. Miał nietypową próbę.
  Zabrałem go do małego sklepu jubilerskiego w pobliżu apteki, żeby sprawdzić, czy jest autentyczny. Jubiler obejrzał próbę i uśmiechnął się, jakby już wcześniej widział coś takiego. Powiedział: „Ach! Więc pan też ją spotkał”. Powiedział mi, że to pierścionek z wyjątkowej serii. Kilka z nich krążyło od pewnego czasu po mieście. Każdy jest wart 3.500 dolarów.
  Opowiedział mi historię: babcia dziewczyny była zamożną dziedziczką, która kupiła wiele pierścionków z tej serii. Kiedy zmarła, jej ulubiona wnuczka dostała je w spadku, ale tylko pod jednym warunkiem: miała je rozdawać życzliwym ludziom w okolicy. Wnuczka zaczęła „testować” różne osoby, a potem podrzucała po kryjomu pierścionki tym, którzy okazali jej prawdziwe współczucie.
  Jubiler powiedział, że słyszał o tym od innych ludzi, którzy zostali obdarowani: emerytowanej nauczycielki, samotnej starszej kobiety i mechanika. Nadal nie wiem, czemu mi nic nie powiedziała. To pewnie element testu. Ale jedno jest pewne: pieniądze ze sprzedaży pierścionka bardzo mi pomogły. Stanąłem na nogi. Jednak dobro faktycznie do nas wraca.

• Byłem u fryzjera. Był tam mężczyzna w roboczych butach. Liczył pomięte banknoty, bardzo zmartwiony. Kiedy skończył, poprosił o „lekkie przystrzyżenie” i wielokrotnie przepraszał.
  Fryzjer powiedział: „Proszę usiąść i za nic się nie tłumaczyć”. Ostrzygł go tak dobrze, jak potrafił. Mężczyzna wstał po wszystkim, spojrzał w lustro i powiedział: „Świetnie. Teraz mogę spotkać się z sędzią”.
  Fryzjer na to: „Wyglądać pan na godnego wysłuchania”.

• Kiedy miałam 25 lat, byłam spłukana. Tak bardzo, że w rozmowie z sąsiadką zażartowałam, że na obiad zjem saszetki z keczupem i musztardą. Następnego dnia zapukała do moich drzwi z torbą zakupów i powiedziała: „Kiedyś byłam w takiej sytuacji. Proszę to wziąć”. Płakałam jak idiotka nad pudełkiem z makaronem.
  Rok później znalazłam dobrą pracę i wreszcie stanęłam na nogi. Zaprosiłam sąsiadkę na kolację i ugotowałam jej ulubione potrawy. Jej dobroć pomogła mi przetrwać najgorsze chwile w życiu.

• W środę wieczorem w aptece była długa kolejka. Kobieta za ladą była na ostatnich nogach, a jakiś facet wrzasnął na nią: „Szybciej!”. Podskoczyła, jakby ktoś ją uderzył.
  Wtedy z kolejki wyszła pielęgniarka i powiedziała spokojnie: „Ona nie jest powolna. Jest przestraszona. Dajmy jej chwilę”. Później wyszeptała do aptekarki: „Odbieram pierwsze leki na chemioterapię dla mojego męża. Nie chcę, żeby coś się pani pomyliło”.
  Cała kolejka zamilkła. Ludzie zorientowali się, że pogarszali sytuację.

• Kupowałem karmę dla zwierzaków, ale terminal odrzucił moją kartę. Kasjer powiedział bardzo głośno, że brakuje mi środków na koncie. Zacząłem odkładać kolejne opakowania z koszyka, aż kobieta, która stała za mną w kolejce, powiedziała: „Proszę tego nie robić. Ja zapłacę”.
  Próbowałem odmówić, ale ona dodała: „To nie dla Pana. To dla zwierzęcia”. Po wyjściu ze sklepu powiedziała jeszcze: „Jeśli kiedykolwiek zobaczy pan, że ktoś musi wybierać między dumą a potrzebami, to proszę wybrać potrzeby”.
  Potem poszła do samochodu, jakby nic się nie stało. Zapamiętałem te słowa...

• Byłem pewnego wieczoru w obcym mieście, kiedy nagle rozładował mi się telefon. Zdałem sobie sprawę, że nie pamiętam adresu hotelu. Zapytałem przechodnia, czy pożyczy mi telefon, choć było mi bardzo wstyd.
  Zamiast dać mi telefon, spytał: „Co jest wokół hotelu? Zaprowadzę pana”. Szliśmy razem przez trzy przecznice, ale nie za blisko siebie, żeby nie czuć się nieswojo.
  Kiedy dotarliśmy na miejsce, skinął głową i odwrócił się, nie czekając na podziękowania. Gdybym na niego nie wpadł, byłbym w tarapatach.

• Zauważyłem w sklepie mężczyznę, który patrzył na kwiaty przez dwadzieścia minut. Stał zapatrzony. W końcu chwycił najtańszy bukiet i poszedł do kasy. Brak środków na karcie.
  Stałem za nim. Przyłożyłem swoją kartę do terminala, zanim zdążył odnieść bukiet. Łzy napłynęły mu do oczu: „Dziś urodziny mojej żony. Pierwsze po jej śmierci. Chciałem przynieść jej kwiaty na grób”.
  Zgodził się, bym zawiózł go na cmentarz. Siedzieliśmy tam razem przez godzinę.
  Opowiadał mi o niej. Miała na imię Dorothy. Co niedzielę piekła chleb bananowy. Teraz często o niej myślę.

• Spóźniałam się na ostatni egzamin. Biegłam na przystanek, wymachując rozpaczliwie rękoma. Kierowca mnie zobaczył i zaczekał, choć nie musiał. Wpuścił mnie. Kiedy wysiadałam, powiedział: „Powodzenia!”. Zdałam ten egzamin.
  Po latach zostałam pielęgniarką i czasami myślę o tym kierowcy autobusu. Prawdopodobnie nie ma pojęcia, że te 20 sekund uratowało moje studia i jednocześnie moją karierę.

• Kierowca autobusu, którym jeżdżę, zawsze zatrzymuje się na tym samym przystanku, nawet gdy nikogo tam nie ma.
  Pewnego dnia jeden z pasażerów spytał zirytowany: „Czy czekamy na kogoś szczególnego?”. Kierowca odpowiedział: „Tak!”. Wskazał na starszego mężczyznę, który szedł powoli o lasce. „Ten autobus to bardzo ważny element jego dnia”, dodał kierowca.
  Nikt więcej nie narzekał — wszyscy po prostu patrzyli przez okno i czekali.

• Dwa lata temu zimą dałem właścicielce mieszkania kopertę z wszystkimi pieniędzmi, jakie miałem i wyjaśniłem, czemu brakuje mi pieniędzy do pełnej kwoty. Przerwała mi, odepchnęła kopertę i powiedziała: „Najpierw proszę kupić jedzenie. Z czynszem jakoś sobie poradzimy”. Próbowałem się sprzeciwić, ale ona wzruszyła ramionami: „Wolę mieć zdrowego lokatora niż wpłatę, która go wpędziła w chorobę”.
  Tydzień później znalazłem pod drzwiami liścik z dwoma numerami: do lokalnej organizacji charytatywnej i do firmy, o która szukała pracownika. To nie była jałmużna. Po prostu nie chciała, żebym się załamał.
  Kiedy stanąłem na nogi, spłaciłem dług i kupiłem jej w prezencie bombonierkę. Uśmiechnęła się i powiedziała: „Wiedziałam, że pan da radę”.

• Kiedy miałem 23 lata, pracowałem w sklepie z artykułami budowlanymi. Pewien mężczyzna na mnie nakrzyczał, bo niechcący naliczyłem mu niewłaściwą kwotę. Faktycznie, to była moja wina. Wszystko poprawiłem, ale wciąż się złościł.
  Następnego dnia wrócił z torbą ciasteczek. Powiedział: „Miałem zły dzień. Nie zasłużył pan na takie traktowanie”. Porozmawialiśmy.
  Okazało się, że prowadzi małą firmę budowlaną. Zaproponował mi pracę. To było 6 lat temu. Teraz jestem kierownikiem projektów.

• W zeszłym miesiącu byłem w poczekalni u okulisty. Starałem się uspokoić, bo dostałem złe wieści. Jakiś mały chłopczyk ciągle zadawał pytania swojemu tacie. W końcu mężczyzna nie wytrzymał i warknął na synka.
  Starszy pan, który siedział naprzeciwko, powiedział spokojnie: „Hej, kolego! Policzymy, ile osób nosi okulary?”. Chłopczyk rozpromienił się i zaczął liczyć. Jego ojciec odetchnął z ulgą. Kiedy wywołano jego nazwisko, podziękował starszemu panu. Było widać, że zazwyczaj nie jest tak niemiły.

• Nie zdałem egzaminu na koniec semestru. Zawaliłem sprawę. Poszedłem na konsultacje, oczekując pogardy. Ale mój profesor zamknął drzwi. Spytał, czy wszystko u mnie w porządku.
  Nikt mnie o to nie pytał od miesięcy. Wcale nie było w porządku. Tonąłem. Pracowałem na dwóch etatach. Czasem drzemałem w samochodzie.
  Nie poprawił mi oceny, ale pomógł mi zdobyć zakwaterowanie socjalne, skontaktował z bankiem żywności i polecił do pracy na kampusie, gdzie zarabiałbym więcej. W przyszłym semestrze zaliczyłem jego przedmiot na 4+.
  Na zakończeniu studiów odnalazł mnie. Dał mi kartkę z napisem: „Zawsze wiedziałem, że ci się uda. Chciałem, żebyś też o tym wiedział”.

• Poszedłem do pralni i znalazłem swoje mokre ubrania wyjęte z pralki. Woda kapała z nich na podłogę. Byłem wściekły. Wtedy zobaczyłem małą karteczkę: „Pralka dymiła. Wyłączyłem ją. Przepraszam”.
  Sprawdziłem gniazdko. Było tak gorące, że aż się sparzyłem. Ktoś, kto wyjął z pralki moje ubrania, wyciągnął też wtyczkę i otworzył drzwi. Nigdy nie dowiedziałem się, kto to był, ale uratował mnie przed pożarem i jeszcze przeprosił.

• Kiedy mój mąż zmarł w wieku 42 lat, co sobotę jadałam w tej samej restauracji. Zawsze rezerwowałam ten sam stolik i zamawiałam to samo danie. Pewnego razu kelner powiedział: „Zarezerwowałem pani ulubione miejsce”.
  I to wszystko. Bezinteresownie, nie z litości — po prostu uprzejmość. Czułam się niewidziana przez bardzo długi czas. Nareszcie poczułam, że jestem gotowa, żeby wrócić pomiędzy żywych.

• Wczesnym rankiem w sobotę wszedłem do kawiarni i zobaczyłem dostawcę, który spał przy stole z głową opartą na rękach.
  Jeden z klientów zaczął się skarżyć. Nazwał go włóczęgą. Barmanka kiwnęła głową, ściszyła muzykę i powiedziała: „Czeka na wymianę opony. Jest tu od piątej rano”.
  Postawiła szklankę wody obok niego, nie robiąc z tego nic wielkiego. Kiedy się obudził, nie spojrzał na nikogo konkretnego, ale powiedział: „Dziękuję”.

Kiedy życie wydaje się ciężkie, życzliwość jest często pierwszą rzeczą, której nam brakuje. Wyciągnięcie w takiej chwili pomocnej dłoni do potrzebującego człowieka świadczy o odwadze. Oto 16 historii, które świadczą, że nawet w najtrudniejszych momentach empatia i dobroć pozwalają nam iść naprzód.