Nie pozwolę się śledzić przy zdalnej pracy — nie trzeba mnie niańczyć

Niektórzy myślą, że w pracy trzeba być przyklejonym przez cały czas do myszki. Zapominają, że mózg to nie jest kursor. Praca zdalna ma polegać na zaufaniu i osiąganiu wyników, a nie na udowadnianiu czegokolwiek nadzorowi. To przykre, kiedy człowiek daje z siebie wszystko, a ktoś mimo to zakłada, że się ociąga. W takim przypadku kłótnia nie przyniesie rezultatu. Trzeba spokojnie i rzeczowo pokazać prawdę.

Droga Jasna Strono, dostałam e-mail: „Z aktywności twojej myszki wynika, że wczoraj pracowałaś tylko 4 godziny”. Wyjaśniłam, że miałam spotkania i pracowałam w terenie. Szef odpowiedział: „Dane nie kłamią. Wróć do pracy w biurze”. Po prostu się uśmiechnęłam, a nazajutrz przyniosłam transkrypcje ze spotkań, rejestry połączeń, kamienie milowe projektu i wiadomości od klientów, które udowadniają, że pracowałam ponad dziewięć godzin, i położyłam to wszystko na jego biurku. Zapis całej interakcji przesłałam do działu kadr. Mój szef zbladł.

Nie przeprosił. Po prostu wymamrotał: „Na przyszłość, spróbuj więcej ruszać myszką”. Spokojnie mu powiedziałam: „Na przyszłość, mierz moją pracę według wyników, a nie ruchów kursora”. Nie kłóciłam się. Po prostu wyszłam z jego gabinetu i wróciłam do pracy. Teraz jest niezręcznie. Moi współpracownicy podziękowali za obronę, ale kierownictwo od tej pory milczy. Nie chcę sprzeciwiać się przełożonym, ale nie zamierzam być traktowana jak robot z myszką. Chętnie przyjmę jakieś porady, jak zachować profesjonalizm, jednocześnie chroniąc swój spokój, bo nie chcę, żeby ta sytuacja się powtórzyła. — Danielle

Danielle udowodniła, że można zachować profesjonalizm, spokój i jednocześnie postawić jasne granice. Czasem wystarczy spokojnie przedstawić fakty, żeby pokazać, kto naprawdę pracuje, a kto tylko patrzy na ruchy kursora. Jej historia pokazuje, że wyniki mówią same za siebie, a odrobina asertywności w pracy bywa skuteczniejsza niż wszelkie kłótnie.