Historia o teściowej, która myślała, że może zamienić mieszkanie synowej w hotel dla rodziny

Rodzina i dzieci
3 miesiące temu

W małej restauracji grupa 10 osób siedziała przy zsuniętych stołach. Znajomi gratulowali młodemu małżeństwu zakupu mieszkania. Wtedy zabrała głos matka męża: „No, teraz macie własne mieszkanie. Naprawdę własne. Wspaniale, że tak szybko udało wam się je kupić. A szczególnie cieszę się, że teraz będziecie mogli pomóc innym krewnym w ich potrzebach mieszkaniowych”.

Żona pochyliła się do męża:

— O czym ona mówi? O jakich innych krewnych?

— Nie mam pojęcia — wzruszył ramionami Aleks — Nie przejmuj się.

Kiedy wszyscy przyjaciele wyszli, a na stołach pozostała tylko herbata i desery, matka Aleksa rozpoczęła rozmowę:

— Daria, wiesz, że Aleks ma wielu krewnych. Jego kuzynka właśnie dostała się na uniwersytet w waszym mieście.

Żona nadal nie rozumiała, dokąd zmierza teściowa.

— Masz duże mieszkanie po rodzicach. Może pozwolisz kuzynce Aleksa zamieszkać w nim? Stoi puste, odkąd się wyprowadziliście.

Daria powoli przeniosła wzrok z teściowej na męża. Aleks wyglądał na zakłopotanego, ale nic nie powiedział.

— Przecież to mieszkanie nie musi stać puste — kontynuowała teściowa. — W ten sposób pomożesz krewnej. A ona płaciłaby rachunki za gaz i prąd.

Daria zmrużyła oczy. Mieszkanie, w którym mieszkała z mężem przez pierwsze pięć lat, należało tylko do niej. I było pamiątką po jej rodzicach, którzy zmarli w wypadku dzień po osiągnięciu przez nią pełnoletności. Młodej parze opłacało się mieszkać w mieszkaniu Darii, dopóki nie zaoszczędzą na wkład własny.

Matka Aleksa odeszła od stołu, nie czekając na odpowiedź synowej. Gdy tylko teściowa zniknęła z pola widzenia, Daria zaczęła krzyczeć na męża:

— Możesz z nią porozmawiać? Już mi się robi nieswojo, że ona rozporządza moim mieszkaniem za moimi plecami. Nikt oprócz ciebie i mnie nie będzie w nim mieszkał.

— Co ty wymyślasz? — mąż próbował uspokoić żonę. — Nonsens, to wszystko. Matce trudno jest zaakceptować fakt, że mieszkamy teraz we własnym mieszkaniu. Po zaledwie pięciu latach małżeństwa. Ona i mój ojciec musieli czekać na mieszkanie prawie 20 lat. Można powiedzieć, że jest zazdrosna.

— Ale nie lubię takich rozmów. Wcześniej nie miałam zbyt wiele kontaktu z twoją mamą. Ale teraz...

— Rozumiem, ale nie martw się się. Nie psujmy sobie wakacji.

Małżonkowie wyjechali na wakacje, rozmowa w restauracji została zapomniana. Co więcej, teściowa nie nękała już Darii rozmowami ani wiadomościami. Ale pod koniec lata Aleks wrócił do domu i usłyszał szloch żony. Siedziała na kanapie i płakała. Mąż podbiegł do niej.

— Daria, co się stało?

— Twoja matka. Przyszła dzisiaj.

Aleks westchnął.

— O co chodzi tym razem?

— Sam zobacz — żona włączyła nagranie w telefonie.

Głos matki był łagodny, ale kryła się w nim jakaś przerażająca determinacja:

— Daria, zrozum. W rodzinie zawsze powinno się sobie pomagać. Byliście w stanie kupić mieszkanie, ale nie wszystkim się to udało. A gdzieś mieszkać trzeba. Córka mojego brata właśnie przyjeżdża do miasta. To mądra dziewczyna, zamierza studiować na uniwersytecie. Jej rodzice nie mają zbyt wiele pieniędzy, a twoje mieszkanie stoi puste. Dlaczego nie pozwolisz zamieszkać w nim naszej wspólnej krewnej?!

— Mówię ci po raz ostatni: nikt nie będzie mieszkał w tym mieszkaniu!

— Nie rozumiem, jak mój syn mógł wyjść za kogoś takiego jak ty! Jesteś bezduszna i myślisz tylko o sobie.

Aleks wysłał to nagranie na swój telefon i ruszył do drzwi wejściowych.

— Dokąd idziesz?

— Zaraz wrócę.

Godzinę później Aleks zatrzymał się przed znajomym dziewięciopiętrowym budynkiem. Matka, jak zawsze, przywitała syna czule.

— Wejdź! Domyślam się, w jakiej sprawie do mnie przyszedłeś.

— Mamo — od progu zaczął Aleks— po pierwsze: zabraniam ci kontaktować się z moją żoną beze mnie. Nie wolno ci nawet do niej pisać, a co dopiero dzwonić lub spotykać się z nią osobiście, dopóki nie wyrażę na to zgody.

— Ależ, synu, to nie ja jestem zła, tylko twoja żona.

— Po drugie: to mieszkanie nie należy do naszej rodziny, tylko do Darii. I tylko ona decyduje, kto będzie w nim mieszkał.

— Ale czy zdajesz sobie sprawę, że to nie jest normalne?! Odmówić kuzynce zamieszkania w tym mieszkaniu? To twoja kuzynka!

— Po raz ostatni, to mieszkanie należy do mojej żony. Nie mogę i nie chcę nawet pytać jej o tę nieruchomość. Niech ciocia i wujek znajdą córce inne mieszkanie. Albo może mieszkać w akademiku.

— Jak możesz tak mówić? — matka załamała ręce. — Twoja kuzynka w akademiku? Podczas gdy twoja żona ma puste mieszkanie?

— Zapomnij o tym mieszkaniu, albo będziesz musiała zapomnieć o mnie. To trzy. Przestań wtrącać się w sprawy mojej żony, mamo. My mamy swoje życie, ty masz swoje. I powiedz swojemu bratu, żeby sam zatroszczył się o lokum dla córki. Nie obchodzi mnie, co o mnie myślą.

Z tymi słowami wyszedł.

Daria nadal nie kontaktuje się ani z teściową, ani z żadnym innym krewnym ze strony męża. Aleks często dzwoni do matki, ale widują się znacznie rzadziej niż wcześniej. Mieszkanie stoi puste. Daria nie zdecydowała jeszcze, co z nim zrobić.

Czasami krewni potrafią naprawdę nieźle zaleźć za skórę. Być może stare powiedzenie, że z rodziną najlepiej wychodzi się na zdjęciach, nie jest dalekie od prawdy.

Komentarze

Otrzymuj powiadomienia
Masz szczęście! Ten wątek jest pusty,
co oznacza, że masz prawo do pierwszego komentarza.
Śmiało!

Powiązane artykuły